Vorig jaar startte ik een blog onder 'Herrie Ziek', ik was toen volkomen afgebrand door school en kampte daarnaast met een etalagebeen als 'herinnering' aan mijn chemo periode.

Nu, 1 januari 2012 ben ik al een jaar bezig met 'looptraining' om te bewerkstelligen dat 'dat poot' weer een beetje normaal doet.

Niet echt dus. Ik ben nu op 2 x perdag 2,3 km, niet pijnloos, maar 'te harden'. Ik ben er helemaal niet tevreden mee. Ik knok, alweer, maar het lijkt wel alsof het niets extra's oplevert. het blijft 2,5 km. Het spookt constant door mijn hoofd. Het gaat niet zoals IK wil. Het begint een obsessie te worden.

elke dag weer rond 10:00 uur lopen, 2,2 2,3 km, op school... en rond 16:00 weer, thuis. Het 'schiet geen flikker op'.

Het lijkt wel of ik met alleen dit bezig ben. Verdorie dat is ook zo. Ik ben 56, geen 65+.

Kennelijk zijn er mensen (school, directie, ...) die geen flauw benul hebben... die geen idee hebben hoe 'Herrie' alweer druk bezig is met het belangrijkste in zijn leven...

LEVEN

Ikke (Herrie), vind dat veel belangrijker als 'aardse zaken' zoals werk. Ik ben ooit met plezier voor de klas gaan staan, met redelijk gemotiveerde kinderen, later met redelijk gemotoveerde aanstormende volwassenen en nog later gaf ik aan behoorlijk gemotiveerde volwassenen cursussen in ICT.

Zelfs nu nog beun ik en verzorg ik voor mensen in bedrijven trainingen in Engels en weet dat ze er 'iets mee kunnen'.

Ik wordt hier zo moedeloos van... 'de jeugd van tegenwoordig' (nu brugklassen) moeten 'ons' (mij dus?) straks gaan verzorgen?

Tel uit je winst!!