top

Teaching & Training

Menu ICT


 

Vooraf

Op 18 november 2002, slaagde ik voor mijn "A" - tje, op 19 november maakte ik mijn eerste "miles" op de fiets.
Femke (toen 13 jaar oud dochtertje) was direct al niet te houden en had het liefst gezien dat ik de 19e als eerste haar op de motor naar school zou brengen. Helaas, pindakaas, eerst het felbegeerde papiertje ophalen op het Gemeentehuis.

's Middags om drie uur was ze zo gelukkig om achterop mee te mogen. Ik had inmiddels al een paar uurtjes wat rondgereden in de omgeving, vreemd genoeg kwam ik telkens weer op stukjes uit waar ik met lessen ook al geweest was.
Het viel me in het begin vooral op dat ik, net als toen ik pas mijn autorijbewijs had, ik weer op van alles en nog wat tegelijk moest letten
De motor (Shadow VT 800) voelde heel anders aan als de lesfiets, een CB 500. Het kostte dus echt even tijd om het "gevoel" een klein beetje te krijgen.

Onzekerheid is vooral het eerste uurtje een factor.
Gelukkig is Femke niet echt zwaar, zodat ik, als ik met haar naar huis rijd, daar niet echt veel van merk, wel een beetje, maar niet "hinderlijk"
Ik zie, als ik mijn hoofde een beetje schuin voor de spiegel hou een gezicht met een reuze smile. Dat doet mij in elk geval een enorm plezier.
Thuisgekomen kwebbelt ze aan een stuk door hoe "Cool" ze het vond.

Gelukkig ben ik nog steeds niet volledig hervat, dus heb ik nog wat "vrije" uurtjes over.
Om de een of andere reden spelen de "Weer Goden" mee, want het is elke dag stralen weer. Dat betekend 2 dingen, de "woon - werk" verplaatsingen doe ik uiteraard op de motor, waarbij ik er rekening mee houd dat ik op de "terugweg" een ommetje kan maken.
Heen dus via de autosnelweg, hetzij naar Maastricht of naar Geleen, en terug, op zijn jan boeren dingest.

Ik merk van dag tot dacht dat het onzekere gevoel afneemt en dat ik mij steeds meer Een begin te voelen met mijn fiets.
Tot 6 december houd het redelijke weer aan, maar op die bewuste dag is het plotseling een stuk kouder geworden, er staat een stevige Oosten wind, die ik in mijn rug heb als ik naar Maastricht rij.

Om 1 uur wil ik weer naar huis rijden en er ligt een dun laagje sneeuw op mijn zadel. Ik baal dus. Het sneeuwt een klein beetje, van die mot sneeuw en ik besluit om de kortste weg te kiezen en vooral op veilig te gaan.

Helaas heb ik "zomer" handschoenen aan en ook niet de juiste schoenen (legerkistjes) dus ongeveer halverwege heb ik ijs en ijskoude vingers en een bijna bevroren aanvoelende linkervoet. Die linkervoet is te verklaren, rechts is bij de vorige chemo een trombose ontstaan, die is gedotterd, links echter niet, en mijn linkerbeen heeft met de bestraling ook nog een redelijke optater gehad, zodat de doorbloeding lang niet optimaal is.

Ter hoogte van Klimmen besluit ik om even te stoppen, ik rij immers pal tegen de scherpe, ijskoude Oosten wind in. Ik stop op de parkeerplaats, berucht wegens het trefpunt van mannen met een bijzondere seksuele voorkeur. Mijn tengels zijn dermate bevroren dat me dat niet boeit.
Ik trek mijn handschoenen uit, stop deze tussen de cilinders en probeer mijn handen aan het blok een beetje op te warmen.

Na een minuutje of 10 heb ik weer gevoel in mijn jatten en trek ik de warme handschoenen aan. Dat scheelt tenminste iets.

Ik merk dat de fiets af en toe moeite heeft met "ademen" kennelijk is de tegenwind dermate stevig dar de mengverhouding erg arm wordt.

Als ik Heerlen binnen rij heb ik weer ijskoude klauwen, maar bijt nog 5 minuten op mijn tanden, om volkomen verkleumd thuis te komen.

Nu is het voor mij wel ongeveer afgelopen, ik krijg het niet meer warm die middag en besluit de motor voorlopig in de garage te stallen, hetgeen vreselijk veel moeite kost, maar uiteindelijk lukt.

Tot ergens de 2e week van Februari staat de motor op de middenbok tegen de muur, het weer slaat een beetje om, veel zon, maar nog vorst in de ochtenduren.

Als de ochtendtemperatuur ongeveer rond het vriespunt is en het zonnetje er ook is, besluit ik weer te gaan rijden.
Genieten dus!!

Het weer speelt enorm mee en op de schaarser wordende vijf dagdelen, ik ben immers nu weer voor 80% aan het werk, rij ik zoveel ik kan.
Doelloze ritjes, en een keertje gewoon via Brunssum, over de "Selfkantweg" naar Roermond en binnendoor weer terug.
Een uurtje rijden, noem ik dat, maar ben wel 5 uurtjes op pad. Ik geniet en maak mijlen.

Ik begin me steeds beter thuis te voelen op mijn motor en rijd steeds gemakkelijker.

Inmiddels heb ik er al 1400 mijl opzitten. MIJL, want de teller is Amerikaans! 1400 miles zijn ruim 2250 km.

(1 mijl = 1609 meter)

De zaterdag voor de carnaval maak ik nog effe een ritje met 2 collega's. Eventjes Sittard Echt en terug.
De meest ervaren rot van het tweetal (20 jaar ervaring) complimenteert me, immers hij vind dat ik heel ontspannen rij. Dat doet me heel erg goed. Ik heb zelf dat idee namelijk ook.

Vandaag, Carnavals dinsdag, was het weliswaar het grootste deel van de dag lekker weer maar de "escapades" van zondag en maandag zitten nog in mijn benen, ik voel me niet fit genoeg om te gaan toeren.

Ik neem me, terwijl ik dit zit te schrijven, voor om morgen weer eens lekker te gaan, misschien krijg ik vanavond nog een idee waarheen, en neem ik "the missus" achterop.

Ik ben blij dat het voorjaar er langzaam aan zit te komen.

 

Boodschappen

Rapporten en queries
De Theeketel voor English Tea thuis
Harry's boek

bottom
top
© Copyright 2008 - 2017 bedlamites.nl 

bottom

Powered by: Joomla!. | Hosted by: EK-Hosting. | Template base: Themza. | Adapted by: ICT Bedlamites.